łuski po strzelaninie

Prawdziwe życie, jego prozy się nie boi. 

Ulotne życie, na zmagania głuche jest jak pień.

Skruszone życiem, co poezji się nie boi,

Ulane byciem, rozbijane będą w pień.

A co za życie, co zaśpiewać sie i boi?

Splątane nicie, gdzieś na wodzie dają cień.