zawodzenie z drewutni

śpiew cegieł trwa,

a jedna jest, z imieniem wydrapanym twoim.

woń trwogi gna,

spisany na płaszczyźnie, bladożółty ogień.

kto wie, co da,

ten który pierwszy, suchą swą gałęzią zdusi blady płomień.

wyrocznia zna,

na wszystko, wypisaną prostą swą odpowiedź.